Το χωριό είναι ακατοίκητο από τις αρχές της δεκαετίας του 1960. Με βάση τις αφηγήσεις των κατοίκων, το χωριό κτίστηκε είτε από τους Ενετούς είτε από τους Τούρκους. Αλλά σύμφωνα με έγγραφο του 1414 το χωριό Ράπτης είναι ενετικό και το μοιράζονται ο Νικόλαος Dandulo και ο Ανδρέας Καλικάς.
Ο τρόπος ζωής ήταν παραδοσιακός. Στην κατασκευή των σπιτιών έχουν χρησιμοποιηθεί φυσικά υλικά (πελεκόπετρες) από κοντινή περιοχή. Μοιάζει στο χωριό αυτό να σταμάτησε το ρολόι του χρόνου πριν από 40 χρόνια, αφού ο οικισμός έμεινε σχεδόν ανέπαφος τα χρόνια αυτά. Με την έννοια αυτή ο οικισμός αποτελεί το συνδετικό κρίκο με μια εποχή που έχει φύγει και φαίνεται πως δε θα ξανάρθει.
Η αναπαλαίωση των κτισμάτων για τη διαμονή επισκεπτών, σε συνδυασμό με την προσφορά της Κρητικής διατροφής, αποτελούν δύο σοβαρούς λόγους για να υπάρξει ξανά ζωή στον εγκαταλελειμμένο αυτό οικισμό.
