Το συγκεκριμένο όργανο του νερού, ήταν εφεύρεση του μηχανικού Κτησίβιου του Αλεξανδρέα.
Κατασκευάστηκε στην Αλεξάνδρεια τον 3ο αι. π.Χ.
Μετά τους Έλληνες, το πρωτοπόρο αυτό ακουστικό κατασκεύασμα υιοθετήθηκε από πολλούς, φτάνοντας μέχρι τους Ρωμαίους και έπειτα τους Βυζαντινούς. Τον 7ο και 8ο αιώνα η Ύδραυλις ονομάστηκε πλέον όργανο και άκμαζε στο Βυζάντιο αλλά και σε όλα τα μεγάλα κέντρα κατασκευής και παραγωγής της όπως η Κωνσταντινούπολη.
Χαρακτηριστικό γνώρισμα του οργάνου ήταν το υδραυλικό σύστημα πάνω στο οποίο βασιζόταν για να λειτουργήσει, καθώς ήταν υπεύθυνο για την παραγωγή, την κίνηση αλλά και την ρύθμιση της πίεσης του αέρα, ο οποίος διοχετευόταν στους αυλούς διαμέσου των πλήκτρων.
Η Ύδραυλις ήταν μια μεγάλη σύριγγα, που αποτελείτο από μια σειρά ηχητικών σωλήνων από καλάμι, διαβαθμισμένων ανάλογα με το μήκος τους, μέσα στους οποίους φυσούσε ο εκτελεστής, όπου στα στόμια των αυλών της παρεχόταν υψηλής και σταθερής πίεσης αέρας.
Η Ύδραυλις αποτελείτο από:
- Μια δεξαμενή με νερό στον πυθμένα της.
- Τον Πνιγέα ένα κοίλο ημισφαίριο το οποίο βρισκόταν στον πυθμένα της δεξαμενής και από όπου έμπαινε νερό από τις οπές της βάσης και ο αέρας από τους σωλήνες της κορυφής.
- Την πυξίδα η οποία ήταν μια εμβολοφόρος αντλία που διοχέτευε τον αέρα από τον σωλήνα της κορυφής με πίεση στον πνιγέα.
- Αυλούς κλιμακωτού ύψους και με διαφορά στην διάμετρό τους οι οποίοι είχαν στο κάτω μέρος τους γλωσσοκόμους.
- Πλήκτρα (αγκωνίσκοι) με τα οποία διανέμετο ο πεπιεσμένος αέρας στις εισόδους των αυλών και έκανε το όργανο να ηχεί.
Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ο αέρας παραγόταν από ανθρώπους (έφηβους ή δούλους) που ανεβοκατέβαζαν, χτυπούσαν ή πηδούσαν πάνω-κάτω στα φυσερά, ενόσω ο εκτελεστής του οργάνου έπαιξε φανερώνοντας έτσι τη δεξιοτεχνία του στα πλήκτρα.
Ο Δήμος Ρούβα διαμορφώνει ειδικό χώρο στην περιοχή της Φουντάνας όπου σκοπεύει να εκθέσει διάφορους μηχανισμούς της αρχαιότητας που λειτουργούσαν με το νερό. Ο χώρος αυτός θα ονομαστεί "Υδραυλις".
